آموزش عکاسی از کودکان قسمت 2 (پایانی)

تسلط به مکانیک دوربین عکاسی در عکاسی از کودکان

شما در عکاسی از کودکان نیاز به سرعت عمل دارید. یکی از موارد مرتبط با این موضوع شناخت صحیح دوربین شماست. فراموش نکنیم در یک پروسه ی عکاسی شما محکوم به سرعت عمل هستید. بیش از نیمی از بار عکاسی کودک چه در آتلیه عکاسی کودک و چه در عکاسی کودک در فضای بازمربوط به نوع عکاسی «کاندید یا بی هوا» یا «لحظه قطعی» است.

حال به موارد زیر کمی فکر کنید:

  • دیافراگم چیست؟
  • سرعت شاتر چه تاثیری دارد؟
  • استفاده از ایزو های بالاتر چه معایب و مزایایی دارد.
  • وایت بالانس یا تراز سفیدی صحیح را به چه روش هایی می شود تنظیم کرد؟
  • نقاط فوکوس را به چه نحوی تنظیم کنیم؟
  • انواع نورسنجی در دوربین عکاسی چیست؟
  • براکتینگ چیست؟
  • جبران نوردهی چیست؟
  • مزیت های استفاده از مُد نوردهی دستی (M) و ضرورت های استفاده از مد های برنامه (P)، اولویت دیافراگم (Av یا A) و اولویت شاتر (Tv یا S) کدام است.
  • قفل فوکوس چیست؟
  • قفل آینه چیست و چه مزیت هایی دارد.
  • فایل خام یا Raw عکاسی کنیم یا Jpeg؟
  • تفاوت سایز (size) و کوالیتی (quality) در چیست؟
  • چه زمانی از عکس برداری پیاپی استفاده کنیم؟
  • پرتو کمکی وضوح یابی (modeling light) چیست؟
  • سلف تایمر!
  • تایم لپس
  • برگرداندن به تنظیمات کارخانه!
  • چگونه دوربین را شخصی سازی کنیم؟
  • تقدم و تاخر شاتر در عکاسی با فلاش چه معنایی دارد.
  • و ده ها سوال دیگر

اگر از من بپرسید برای شروع عکاسی کدوم مورد ضروری تر است من شناخت کامل دوربین را (به صورت علمی و عمیق) توصیه می کنم. دفترچه دوربین را به دقت بخوانید.

اگرچه شاید بگویید من با خواندن بار اول دفترچه بعضی از نکات را متوجه نشدم. این موضوع خیلی طبیعی است. نگران نباشید. همین قدر که شما واژه ای را بدانید و تعریف دست و پا شکسته ای از آن بدانید شروع خوبی است. به زودی خواهید فهمید که این مقدمه ی ناقص دروازه ورود شما به دنیای علمی عکاسی است. شما بعد از فهم صحیح دوربین میتوانید به سراغ موارد دیگر آموزشی بروید.

نورشناسی (نورپردازی)

در چه محیطی عکاسی می کنید؟

استودیو؟

منزل؟

فضای باز؟

نور حاضر در صحنه باید حذف و مسدود گردد یا نور موثری است و مورد استفاده قرار می گیرد و یا باید با نوری جداگانه تکمیل گردد؟

به سوالات فوق در ذهنتان پاسخ دهید.

– اولین هدف در نورشناسی یا نورپردازی ایجاد نور کامل بر روی سوژه است.

– همچنین میتوانید از این نور (در زاویه های تابش مایل)(مثل ساعت اولیه روز یا ساعات پایانی روشنایی) به صورت تک نور استفاده کنید.

– و یا به صورت ضد نور بهره بگیرید.

یک قاعده در هر سه این انواع ثابت است. سایه ها باید هدفمند باشند (بر روی چهره). فرض کنید در یک ساعت اشتباه در حال عکاسی هستید (ظهر). گرچه محیط روشن و پر نور است، اما شما سایه های زشت و غیر حرفه ای زیر مژه، گودی چشم، زیر بینی، زیر لب و گونه دارید. در این حالت شما نیاز به یک نور مکمل دارید. این نور مکمل (رفلکتور یا فلاش) فقط سایه ها را حذف خواهد کرد.

مثال دیگر: شما در عکاسی کودک یک دختر بچه ی بور دارید. یکی از بهترین انتخاب ها استفاده از تلالو نور خورشید در لبه های مو است (نور از پشت سوژه به سمت دوربین می تابد) در این حالت شما یک عکس ضد نور یا سیلوئت با نور های رویایی زیبا دارید اما سوژه تاریک است. از یک فلاش با سافت باکس یا یک رفلکتور استفاده کنید. نتیجه رویایی و چشم گیر خواهد بود.

نکته نورپردازی: تنظیم دوربینتان را بر مبانای نورسنجی در محیط فعلی انجام دهید ( به یک عدد ثابت برای دیافراگم، سرعت شاتر و ایزو برسید) حالا کاستی های نور را با فلاش یا رفلکتور جبران کنید. در حقیقت میزان نور فلاش شما باید تابع نور محیط باشد. نه نور محیط تابع فلاش.

نکته نورپردازی ۲: یکی از بهترین کلاس های آموزشی برای تربیت چشم و ذهن شما مشاهده ی دیاگرام های مرتبط با نورپردازی است. عبارت «Photography Lighting diagram» را در گوگل سرچ کنید و داخل سایت هایی شوید که انبوهی از این دیاگرام ها و نتایج نهایی را دارند.

نکته در مورد دیاگرام: به اطلاعات مندرج در دیاگرام دقت کنید. نوع نور، شدت، ارتفاع، فاصله، شکل دهنده ی نور، تنظیمات دوربین و …

رنگ شناسی در عکاسی کودک

رنگ شناسی در همه ی هنر های تجسمی مهم است. در نقاشی و عکاسی بیشتر و در عکاسی از کودکان باز هم بیشتر.

خوشبختانه کتب و مقالات خوبی در زمینه شناخت رنگ وجود دارد که کلیات رنگ را مشخص می کند. به عنوان مثال لازم است بدانیم رنگ های مکمل چه رنگ هایی هستند. رنگ های مجاور چه ترتیبی در چرخه رنگ دارند و رنگ های هم پایه با چه خصلت هایی تفکیک می شوند. باید کمی روانشناسی رنگ ها بدانیم و فرهنگ و آیین و رنگ های ویژه ی هر اقلیم آشنایی داشته باشم.

اما در کنار همه ی این موارد شما لازم است بدانید که چه پالت های رنگی مناسب عکاسی از کودکان و نوزادان است. به عنوان مثال رنگ های لطیف! برای عکاسی از نوزادان و عکس هایی از پالت رنگ های بازیگوش مناسب بچه ها!

رنگ شناسی کجا به کار ما می آید؟

شما قبل از هر چیز به عنوان یک عکاس، یک مشاور بصری نیز هستید. به خانواده ها راهنمایی دهید که برای کودکانشان چه رنگ هایی بیاورند و اجزای لباس هایشان مثل پیراهن و کلاه و کروات و شلوار و… را چگونه با هم هماهنگ کنند.

همچنین توصیه های شما کمک می کند خانواده ها بدانند با استفاده از چه رنگ های میتوانند خودشان را با یکدیگر ست و هماهنگ نمایند و در نهایت این شما هستید که می دانید با استفاده از این علم چگونه سوژه و پس زمینه را با هم تطبیق دهید تا نمود بیشتری داشته باشند.

نکته: راهنمایی های اندک شما میتواند استرس خانواده کودک را برای عکاسی کودک کاهش دهد. انتخاب، یکی از چالش بر انگیز ترین قسمت های عکاسی کودک برای والدین است. شما باید با تجربه و راهنما باشید.

شناخت اصول ترکیب بندی

ترکیب بندی، قاب بندی، کمپوزوسیون (composition) کلماتی هستند که به صورت متعارف در این موضوع استفاده می شوند.

ترکیب بندی از چه چیز صحبت می کند؟

انتخاب قاب: مربع – مستطیل عمودی – مستطیل افقی

ما به طور شگفت انگیزی تحت تاثیر وسیله ای هستیم که با آن عکاسی می‌کنیم. مطالعات نشان می دهد مردم نود درصد عکس هایشان را با موبایل به صورت عمودی و با دوربین عکاسی افقی می گیرند. این آمار نشان می دهد فقط کسانی که به این موضوع توجه دارند زحمت چرخاندن گوشی یا دوربین را به خود می دهند. اگر مایل به کار حرفه ای هستید خصلت های هر نوع عکاسی را بشناسید و به موقع از آن بهره بگیرید.

بیشتر بخوانید: ۶ درسی که عکاسی با فرمت مربعی می تواند در مورد ترکیب بندی به شما یاد بدهد

محل قرار گیری سوژه

به نظر می رسد مردم به صورت سنتی همیشه سوژه را در مرکز کادر قرار می دهند. گرچه نمی تواند به درستی گفت که این تصمیم غلطی است اما می توان اشاره کرد که حرفه ای تر ها از نقاط طلایی بهتر بهره می گیرند. سوژه در بسیاری از موارد لازم است از مرکزیت فرار کند و تعادل به شکل دیگری در عکس برقرار گردد. بهتر است انواع ترکیب بندی را بشناسیم و در مورادی از آن ها استفاده کنیم.

نسبت سوژه و کادر

اگر شما یک عکاس کودک کار کرده باشید می دانید یکی از مشکلات شما با والدین در زمان انتخاب عکس این است: چرا کودک ما اینقدر دور است. در حقیقت دو واقعیت وجود دارد. آن ها فرزندشان را دوست دارند و شما عکس خوب را با قواعد درست. سعی کنید وارد جر و بحث نشوید . فقط قبل از شروع کار و قبل از اینکه حتی به ذهن والدین برسد اصولی از عکاسی را به مهربانی به خانواده ها بیاموزید. این کلمات معجزه می کنند بخصوص وقتی بعد از توضیح نمونه عکاسی شده را در دوربین نشانشان دهید.

ارتباط سوژه و پس زمینه

رنگ ها و عناصر پس زمینه را هدف مند انتخاب کنید. اگر پس زمینه ی شما نوعی دکور است ارتباط آن را با سوژه بسنجید. از خودتان سوال کنید آیا به معنا یا زیبایی عکسم کمک خواهد کرد؟ اگر جواب مثبت بود ادامه دهید.

در بسیاری از موارد، شما می توانید از ویژگی های اپتیکی لنز هایتان استفاده کنید و پس زمینه را محو کنید. عمق میدان کم گاهی بهترین انتخاب است.

نکته: اصول ترکیب بندی را بخوانید و بدانید اما همیشه ساختارشکنانه به دنبال ابداع ترکیب های مستحکم و استوار باشید. هنر، علم ریاضی نیست که همیشه حاصل جمع دو با دو چهار شود. من مواردی را به یاد دارم که جمع دو با دو سیزده شده است!

ژست (پوز و فیگور) در عکاسی کودک

پوز، فیگور، ژست و حالت کلماتی هستند که در این حوزه مورد استفاده قرار می گیرند.

در حقیقت پوز به مجموعه تغییرات بدن و صورت در حالت های ایستاده، نشسته و خوابیده گفته می شود که به ریتم عکس و زیبایی سوژه کمک می کند. در عکاسی بزرگسال این مسئولیت را یا مدل آموزش دیده می داند یا خود عکاس ژست دهی را مدیریت می کند تا به حالت مطلوب برسد. در مورد عکاسی کودک موضوع کاملا متفاوت است.

بچه ها به حرف شما گوش نخواهند کرد. پس با محیط واقعی کنار بیایید و از فرصت ها استفاده کنید. مهمترین چیز در این زمینه تجربه و سرعت عمل است. در کنار این مورد شما باید پیشگوی خوبی هم باشید. لحظات بعدی را پیش بینی کنید. فوکوستان را روی سوزه قفل کنید تا سریعتر وارد عل شوید و ببینید کدام حالت از بدن و صورت کودک شما به استاندارد ها نزدیک تر است.

سعی کنید با بازی، کودکان را در موقعیت و ژست خوب قرار دهید.

نکته: بچه ها، دنیایی از لحظات خاص و پیش بینی نشده اند. همچنین جزو معدود مواردی در دنیا هستند که که بدشان هم خوب است. گریه، آب بینی، آب دهان، زمین خوردن، عصبانیت و … همگی جزو امکانات شما برای عکس خاص است.

شناخت توانایی های ویژه از نوزادی تا چند سالگی

  • ۰ تا ۲ ماه
  • ۲ماه تا شش ماه
  • شش ماه تا ده ماه
  • ده ماه تا ۱۳ ماه
  • تا دو سال
  • تا سه سال
  • سه سال تا پنج سال
  • پنج سال به بالا

نکته ی مهم در عکاسی کودک، بهترین زمان برای عکاسی از کودک و نوزاد است. توجه شما را به این تقسیم بندی جلب می کنم.

بهترین زمان برای عکاسی تخصصی نوزاد ۰ تا ۶۰ روزگی است ( اگر دوره ندیده اید و تخصصی ندارید هرگز این کار را انجام ندهید). در این سن نوزاد بیشتر خواب است و از لحاظ مفاصل و فرم گیری در وضعیت مناسبی قرار دارد. ضمن پرهیز از استفاده از فلاش در زمان بیداری سعی کنید در زمان خواب هم از فلاش غیر مستقیم (دیفیوز یا پخش شده) استفاده کنید.

نور آمبیانس و پر حجم بهترین نور برای عکاسی از نوزادان است.

نکته: هوای ابری نور آمبیانس دارد.

نکته ۲- اگر شما نور را به سقف بزنید و از سقف نور را به سوزه بتابانید این نور آمبیانس است

نکته ۳- پارچه های بزرگ که جلوی نور قرار داده می شوند نور را آمبیانس می کنند.

عملا از دو ماهگی تا شش ماهگی عکس کودکان جذاب نیست. دلیل آن بیداری و هوشیاری کودک و فرم ناپذیری آن است. همچنین در این سن نوزاد فاقد میمیک خاص و حالت های بدنی مناسب است.

شش ماهگی شروع دوران خوب عکاسی کودک است. البته اینکه سوزه دختر باشد یا پسر و اینکه چقدر از لحاظ ستون فقرات محکم شده باشد موضوع قابل بررسی ای است. اما به طور کلی بچه ها از شش ماهگی شروع به نشستن می کنند (با کمک و بی کمک). قبل از عکاسی مطمئن شوید کودک سقوط نمی کند تا آسیبی نبیند. همچنین در این سن می تواند به سینه خودش را بالا بکشد و حالت های جالبی داشته باشد. و دیگر توانایی کودک در این سن برقرای ارتباط کلامی با عکاس (پاسخگویی صورت به صداهای سمت عکاس) و تنوع حالت های صورت است.

سن مناسب بعدی نه ماهگی به بعد است. در این سن کودک با کمک می ایستد. تکیه به تنه درخت، مبل، صندلی و حتی انگشتان والدین. این سن یکی از محبوب ترین زمان ها برای عکاسی است.

سیزده ماهگی: یکی از اشتباهات والدین در عکاسی از کودکان این است که روز تولد یک سالگی به آتلیه می روند. به طور معمول بچه ها در یک سالگی راه نمی روند (بین یازده تا سیزده ماهگی نرمال است) و معمولا می توانند فقط ایستاده تعادلشان را حفظ کنند. اگر شما سیزده ماهگی را برای این موضوع انتخاب کنید. کودک شما با تناسب جالب سر و بدنش می تواند راه برود و عکس های جالبی ایجاد کند.

دو سالگی: اوج حرف گوش نکردن کودکان است. در این زمان شما فقط یک راه دارید: دوستی با کودک. با او بازی کنید. اعتمادش را جلب کنید. به او جایزه بدهید (با باج دادن اشتباه نکنید) و از انرژی بالای او در رفت و آمد به نفع خود استفاده کنید.

سه سالگی: سال های لجاجت است. می توانید بسیاری از خصلت های دو سالگی را به این رده سنی کودک نیز تعمیم دهید با این تفاوت که کودک در این سن لجبازتر و البته خجالتی تر است. مفهوم شرم در این سن در حال شکل گرفتن است.

چهار سالگی: کم کم کودک ها متفاوت می شوند. در این شرایط، شما بیشتر متوجه خلق و خو و تفاوت های کودکان می شوید. همچنان دوستی و اعتماد و بازی بهترین ترفند است.

پنج سالگی به بالا: به نظر من شروع دوران قابل پیشبینی عکاسی از کودک است. شما میتوانید در این سن ژست بدهید. کودک را در جایی ثابت نگه دارید. بر روی سکو یا پله ای به او ژست دهید و … در این سن والدین دوست دارند خصلت های متفاوتی را از کودک ثبت کنند و ترجیح می دهند کمی بزرگسالانه تر با آن ها رفتار گردد. نورپردازی های بزرگسالان را گاهی در این بازه ی سنی تجربه کنید.

خلاقیت و داستان سرایی

از همه ی این موارد که بگذریم، شما باید توانایی ایجاد داستان های کوچک را داشته باشید. منظورم از داستان سرایی در عکاسی کودک یک واقعه ی بزرگ نیست. ارتباط های کوچک کودک با محیط هر کدام داستانی برای خودش دارد. آن ها را ثبت کنید و به تنوع آن ها فکر کنید.

در نهایت به این جمله بسنده می کنم. اگر حوصله ی کافی ندارید، سراغ عکاسی کودک نروید. هم شما و هم کودک آسیب خواهد دید.

نظرات بازدیدکنندگان